Gümüş Kanatlı Dost ve Kalbin Sessiz Şarkısı

Işıl Vadi’nin Gümüş Sakini

Uzaklarda, sabah güneşinin her gün neşeyle doğduğu Işıl Vadi adında bir yer vardı. Bu vadide ağaçlar gökyüzüne uzanır, çiçekler ise renkli bir halı gibi toprağı süslerdi. Vadinin en sevilen sakini, tüyleri gümüş gibi parlayan minik bir kuştu. Onun adı Gümüş idi.

Gümüş, diğer kuşlar gibi sadece uçmaz, etrafı büyük bir dikkatle izlerdi. Her sabah uyanır ve nehrin kenarındaki düz bir taşa konup doğayı seyrederdi. Vadideki her canlı kendi işiyle meşguldü ama Gümüş farklı bir şey yapardı. O, sadece bakmaz, aynı zamanda kalbiyle hissetmeye çalışırdı.

Gümüş’ün yuvası, vadinin tam ortasında duran büyük ve yaşlı bir çınar ağacının dalındaydı. Bu çınar ağacı, dallarıyla tüm ormanı kucaklayan bilge bir dev gibi görünürdü. Rüzgâr estiğinde yaşlı çınar ağacı derin bir nefes alır gibi hışırdardı. Gümüş bu sesi çok severdi.

Vadi sakinleri Gümüş’ün neden bu kadar sessiz olduğunu merak ederdi. Oysa Gümüş, dünyanın en güzel melodilerini duymak için susuyordu. Ona göre her canlının anlatacak bir hikâyesi vardı. Önemli olan bu hikâyeleri duyabilmek için doğru şekilde beklemekti.